Unicode

(ပါချုပ်ဆရာတော်ကြီးမိန့်ကြားချက်)

*ဘုန်းကြီးရဟန်းတွေကိုဝေဖန်ရင်ငရဲကြီးတယ်။ အပြစ်ဖြစ်တယ်ဆိုတာဟုတ်ပါသလားဘုရား။လူပုဂ္ဂိုလ်တွေကဘုန်းကြီးရဟန်းတွေကို လုံးဝေဝဖန်ပိုင်ခွင့်မရှိဘူးဆိုတာဟုတ်ပါသလား။မေးသင့်မေးထိုက်တဲ့ မေးခွန်းဖြစ်ပြီး အဖြေကိုလည်းကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့်ပြန်လည်ဆွေးနွေးနွေးဖြေကြားပေးမှ ကောင်းမယ်လို့ထင်မြင်မိပါတယ်။

ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ဘာသာရေးနဲ့ပတ်သက်ပြီးဝေဖန်ပြောဆိုရမှာကို ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်အများစုဟာကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်တတ်ကြသလို ဝေဖန်သူရှိရင်တောင် မိစ္စာဒိဋ္ဌိတစ်ဦးသဖွယ် ရှု့မြင်တတ်ကြလို့ပါ။

ဗုဒ်ဓဘာသာဝငျမှနျရငျ ကလေးဘဝထဲက ငရဲကွီးလိမ့ျမယျဆိုတဲ့ စကားနဲ့ကွီးပငြျးလာခဲ့ရတာမို့ ဗုဒ်ဓဘာသာဝငျမှနျရငျ အားလုံးနီးပါးကငရဲကွီးမှာ ကွောကျကွတာ ဆနျးတော့လဲမဆနျးပါဘူး။

မြတ်စွာဘုရားရှင်က ဝိဘဇ္ဇဝါဒတော်ရှိပေမယ့် ရှင်ရဟန်းတွေပဲဖြစ်ဖြစ် ဘာသာဝင်တွေပဲဖြစ်ဖြစ် ကိုယ်တိုင်ဝေဖန်ရေးလုပ်ရမှာကိုလည်း သေမလောက်ကြောက်ကြသလိုအဝေဖန်ခံလိုက်ရပြီဆိုရင်လည်း ငါ့ကို ကောင်းစေချင်လို့ အပြုသဘောဝေဖန်တာလား

ဂုဏ်သိက္ခာ ညှိုးနွမ်းအောင်လို့ အပျက်သဘောကဲ့ရဲ့အတင်းဆို ရှုတ်ချပြီးပြောတာလားဆိုတာကို မဝေခွဲတော့ပဲ`မင်းကတော့ ဘယ်လောက်ကောင်းနေလို့လဲ!ဆိုတဲ့ စကားလုံးကြမ်းကြမ်းတွေနဲ့ပြန်လည်တုန့်ပြန်တတ်ကြပါတယ်။

မညှာမတာဝေဖန်ရရင် ဒါဟာ ပညာမဲ့ခြင်းရဲ့အစဖြစ်ပြီး လူမိုက်တွေရဲ့ လက္ခဏာလည်းဖြစ်ပါတယ်။ပုဗ္ဗာရုံကျောင်းအမကြီး ဝိသာခါဟာ ထေရဝါဒဗုဒ္ဓသာသနာတော်မှာ နေလိုလလို ထင်ရှားကျော်ကြားပါတယ်။

ဝိသာခါကျောင်းအမကြီးဟာ lရဟန်းတော်တွေကိုအကိုလိုမောင်လိုသားလိုလေးစားကြည်ညိုချစ်ခင်မြတ်နိုးတတ်သူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ရဟန်းတော်တွေ သာသနာ့ဝန္ကို အားသွန်ကြိုးပမ်းထမ်းရွက်နိုင်အောင် အဘက်ဘက်ကလိုလေသေးမရှိထောက်ပံ့လှုဒါန်းသူတစ်ဦးလည်းဖြစ်ပါတယ်။

ဝိသာခါကျောင်းအမကြီးဟာလှုဒါန်းစရာရှိရင်လည်း လိုသေးမရှိလှုဒါန်းတတ်ပြီး ရဟန်းတော်တွေကို ဆုံးမစရာရှိရင် ဆုံးမတတ်သလို ဝေဖန်စရာရှိရင်လည်းဘွင်းဘွင်းကြီးအားမနာတမ်းဝေဖန်တတ်သူဖြစ်ပါတယ်။

ဝိသာခါဟာ သားသမီးမွေးမွဈပေါမြားပွီး အသကျလညျးရှညျတာကွောင့ျ အလှနျမငျ်ဂလာရှိသော သူလို့ မွို့သူမွို့သားမြားက အသိအမှတျပွုပွီး ဘာသာခွားတို့ကအစ လကျထပျမငျ်ဂလာစသောကိစ်စတို့၌ ပင့ျဖိတျပွီး ဦးစှာကွှေးမှေးဧည့ခြံကာ ဤသတို့သားနဲ့ သတိုးသမီးသညျ အရှငျမကဲ့သို့ အသကျရှညျစှာ အနားကငျး၍ ခမြျးသာခွငျးနှင့ျ ပွည့ျစုံပါစလေို့ ဆုတောငျးကွပါတယျ။

တစ်နေ့မှာတော့ ဖိတ်ကြားထားတဲ့ မင်္ဂလာဆောင်အိမ်အရောက်မှာ ဥဒါယီဆိုတဲ့ရဟန်းတစ်ပါးဟာ သတိုးသမီးနဲ့အတူ အခန်းတစ်ခန်းထဲ မွာ နှစ်ယောက်ထဲ စကားပြောနေတာကို မြင်လိုက်ရပါတယ်။

မွငျလြှငျမွငျခငြျးပဲ အခနျးထဲဝငျသှားကာ `အရှငျဘုရား မာတုဂါမနဲ့ နှဈယောကျထဲ မဖှယျရာပွုနိုငျတဲ့နရောမှာ စကားပွောနတောဟာ မသင့ျတောျပါဘူး။အရှငျဘုရားက ရိုးရိုးသားသားပွောဆိုနတောဆိုရငျတောငျ လူအများက အရှငျဘုရားတို့ရိုးရိုးသားသား ပွောဆိုနတေယျဆိုတာယုံကွညျကွမှာ မဟုတျပါဘူးလို့ ပွောဆိုဆုံးမပါတယျ။

ဥဒါယီရဟန်းဟာ ပြောစကားနားမထောင်တာကြောင့် ဝိသာခါဟာလမ်းပေါ်ထွက်ပြီးဥဒါယီကိုယ်တော်ဟာမိန်းကလေးနဲ့အတူ ဆိတ်ကွယ်ရာအရပ်မှာ နှစ်ယောက်ထဲ ထိုင်စကားပြောနေပါတယ်ဆိုပြီး လမ်းပေါ်သွားနေတဲ့ဘုန်းကြီးရဟန်းမှန်သမျှကို လျှောက်ထားပါတယ်။

ရဟန်းတွေကလည်း ဘုရားကို ပြန်လျှောက်ကြပါတယ်။ ဒီအခါမွာ ဘုရားရှင်က သိက္ခာပုဒ်ပညတ်တော်မူပါတယ်။ ဝိသာခါဟာ ပြောဆိုဆုံးမဝေဖန်စရာရှိရင်ရဟန်းတွေကိုလည်း အကြွေးမထားပဲ ပြောဆိုဆုံးမဝေဖန်တတ်ပါတယ်။

ဘုရားရှင်လက်တော်က မစ္ဆိကာသဏ်ဏ်ဏ္ဍမွို့မှာ စိတ္တသူကြွယ်ဆိုတာ ရှိခဲ့ပါတယ်။ သူက ပဉ္စဝဂ္ဂီအပါတွင်ပါဝင်သော မဟာနာမ်ထေရ်ထံမှာ တရားနာပြီး သောတာပန်တည်ခဲ့သူပါ။မဟာနာမ်ဓမ္မထေရ်က သူလှုတဲ့ကျောင်းမှာသီတင်းမသုံးတာမို့ သုဓမ္မအမည်ရှိတဲ့ရဟန်းတစ်ပါးကို ကျောင်းအပ်ကာကိုးကွယ်ပါတယ်။

တစ်နေ့တော့ အဲဒီမြို့လေးကို အရှင်သာရိပုတ္တရာမထေရ်နဲ့ အရှင်မဟာမောဂ္ဂလာန်မထေရ်တို့ဟာ နောက်ပါရဟန်းတစ်ထောင်နဲ့အတူ ရောက်ရှိခဲ့ပါတယ်။

စိတ္တသူကြွယ်ဟာ အရှင်သာရိပုတ္တရာမထေရ်ထံမှာ တရားနာကြားပြီး အနာဂါမ်ဖြစ်သွားပါတယ်။တစ်ရက်မှာ သူကြွယ်က အဂ္ဂသာဝကနှစ်ပါးကို အိမ်ဆွမ်းစားကြွဖို့ပင့်ဖိတ်ပါတယ်။ ပြီးမှ သုဓမ္မရဟန်းကိုပင့်ဖိတ်ပါတယ်။ သုဓမ္မရဟန်းဟာ သူ့ကို ကျောင်းထိုင်ဖြစ်တဲ့အရင်မပင့်ဖိတ်လို့ စိတ္ဆိုးကာ ငြင်းလွှတ်လိုက်ပါတယ်။

သုဓမ္မရဟန်းဟာ နောက်နေ့ဆွမ်းစားချိန်ကျတော့စိတ္တသူကြွယ်အိမ်ကို သွားပါတယ်။ အိမ်ရောက်လာတဲ့ သုဓမ္မရဟန်းကို စိတ္တသူကြွယ်က ကောင်းမွန်ချိုသာစွာနဲ့အရှင်ဘုရား ဒီနေရာမှာ သီတင်းသုံးပါလို့လျှောက်ထားတဲ့အခါမှာ ငါဆွမ်းစားလာတာမဟုတ်ဘူး။

လှုဖှယြဝတ္ထုတှကေို လာကွည့ျတာလို့ ပွောပွီး ဟိုဟိုသညျသညျ တဈခဏမြှကွည့ျကာဒကာ သင့လြှုဖှယြဝတ္ထုတို့သညြ မြားပွားပစှေ။သို့သောျကား နှမျးကွှပျမုန့ျကား မပါခြဆေိုပွီးစိတ်တသူကွှယျစိတျဆငျးရဲအောငျ ပွောပါတယျ။

စိတ္တသူကြွယ်တို့မျိုးရိုးက နှမ်းကြွပ်မုန့်သည်တွေပါ။`အရှင်သုဓမ္မ အရှင်ကား တစ်ခဏမျှပင်နား၍ရှု့သော်လည်း အကုန်အစင် မြင်တတ်သော ကျီးကန်းနဲ့တူပါပေတယ်လို့ စိတ္တသူကြွယ်က ပြန်ပြောလိုက်တဲ့အခါမှာ စိတ်ဆိုးပြီး `ဒီသူကြွယ်ရဲ့ ကျောင်းမှာ ငါမေနဘူးလို့ တွေးပြီး ရာဇဂြိုဟ်က ဘုရားရှင်ဆီသွားပါတယ်။

မိမိကိုလာရောက်တဲ့ သုဓမ္မရဟန်းကို ဘုရားရှင်ကနှုတ်ခွန်းဆက်စကားပြောကြားပြီး ဘာကြောင့် ရာဇဂြိုဟ်ကို ပြောင်းရွှေ့ခဲ့တာလည်းဆိုတာကို မေးမြန်းတော်မူပါတယ်။ သုဓမ္မရဟန်းကလည်း ဖြစ်ကြောင်းကုန်စင် လျှောက်ထားပါတယ်။

ဒီအခါမွာ ဘုရားရှင်က စိတ္တသူကြွယ်ရဲ့အပြစ်မဟုတ်၊ သင်ရဲ့ အပြစ်သာဖြစ်တယ်။ စိတ္တသူကြွယ်ကို သွားတောင်းပန်ချေဆိုပြီး မိန့်တော်မူခဲ့ပါတယ်။သုဓမ္မရဟန်း လာတောင်းပန်တာကို စိတ္တသူကြွယ်ကသုဓမ္မရဟန်း မာနကျစေလိုတာကြောင့် ခွင့်မလွှတ်ပါဘူး။

ဒီအခါမွာ သုဓမ္မရဟန်းက ဘုရားရှင်ဆီ ပြန်ပြီး လျှောက်ထားရပါတယ်။ ဘုရားရှင်ကလည်းပြန်သွားပြီးတောင်းပန်ခိုင်းပါတယ်။ ဒီလိုနဲ့သုံးကြိမ်သုံးခါ သွားလိုက်ပြန်လိုက် လုပ်ပြီးမှ ခွင့်လွှတ်ပေးပါတယ်။ သုဓမ္မရဟန်းလည်း သိပ်မကြာခင်မှာ ရဟန္တာဖြစ်သွားခဲ့ပါတယ်။

တစ်ခါမှာလည်းပဲ သောတာပန်အရိယာများဖြစ်တဲ့ဃောသကသူဌေးကြီးတို့ ဦးဆောင်သောကောသမ္ဗီမြို့က ဒကာဒကာမေတြဟာ အကျင့်သီလအင်မတန်စင်ကြယ်ကြတဲ့ရဟန်းတော်များ အတ္တမာနကို အခြေခံပြီးဖြစ်တဲ့ စိတ်ဝမ်းကွဲပြားမှုကို ပြန်လည်ညီညွတ်စေဖို့အတွက် ဝါတွင်းသုံးလပတ်လုံး ဆွမ်းလောင်းလှုခြင်း မရွိပဲ ရဟန်းတော်တွေကို အကြပ်ကိုင်ကာ ညီညွတ်စွာနေထိုင်ကြအောင် ပြုလုပ်ခဲ့ဘူးပါတယ်။

အထကျပါဝတ္ထုတှကေို ထောက်ဆပြီးတော့ သာသနာတော်ကြီး စင်ကြယ်စေဖို့အတွက် အပြုသဘောဆောင်တဲ့ စိတ်ကောင်းစိတ်မြတ်များနဲ့ဆိုရင် ရဟန်းသံဃာတွေကို ဝေဖန်ရုံမျှမကလိုအပ်ရင် အကြပ်ကိုင်ပြီးတောင် ဆုံးမနိုင်တယ်ဆိုတာ လယ်ပြင်မှာ ဆင်သွားသလို ထင်ရှားလှပါတယ်။

ရဟန်းသံဃာတွေကိုကောင်းစေလို၍ အပြုသဘောဆောင်တဲ့ ဝေဖန်မှုမျိုးပြုလုပ်တာဟာ အျပစ္မရွိသလို ငရဲလဲမကြီးပါဘူး။ဒကာဒကာမတွေအနေနဲ့ ဤကဲ့သို့ ဝေဖန်မှုမျိုးကိုပြုလဲပြုလုပ်သင့်ကြပါတယ်။ ဒါမှသာလျှင် သာသနာတော်ကြီးဟာ စင်စင်ကြယ်ကြယ်နဲ့ အဓွန့်ရှည်တည်တန့်နိုင်မှာဖြစ်ပါတယ်။

ဒုတိယရှကေငြျသာသနာပိုငျ ဘာသာဋီကာကမြျးပွုအကြောျ အဂျဂမဟာပဏျဏ်ဏ္ဍိတ ကြေးဇူးတောျရှငျ အမရပူရ မဟာဂန်ဓာရုံဆရာတောျဘုရားကွီးက ဤဝိသာခါဝတ္ထုကို မှတ်ချက်ထား၍ ယခုကာလ၌လညျး သာသနာ သန့ျရှငျးစလေိုသော သဘောဖွင့ျ မတောျမတဲ့ ပွုကငြ့ျသူမြားကို ယဉျကြေးစှာ ပွောဆိုတားမွဈနိုငျ ကဲ့ရဲ့ရှုံ့ခနြိုငျ၏။

ထိုသို့ ကဲ့ရဲ့ရှုံ့ချမှုကြောင့် တစ်စုံတစ်ခုမျှအပြစ်မရှိချေလို့ ဘုရားဥပဒေတော်ကြီးကျမ်းမှာ ရေးသားတော်မူခဲ့ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ရဟန်းသံဃာတွေကို ကောင်းစေလိုတာကြောင့် အပြုသဘောဆောင်တဲ့ ဝေဖန်မှုပြုလုပ်ခြင်းကြောင့် အျပစ္မျဖစ်သလို ငရဲလည်းမကြီးဆိုတာသိမှတ်နားလည်ထားကြရပါမယ်။

ယုတ်မာသောစိတ်နေသဘောထားနဲ့ အပြစ်မရှိအပြစ်ရှာပြီး ရှုတ်ချဝေဖန်တာမျိုးကတော့ အပြစ်ရှိပါတယ်။ ငရဲကြီးပါတယ်။

ပါမောက္ခချုပ်ဆရာတော်

ဘဒ္ဒန္တဒေါက်တာအရှင်နန္ဒမာလာဘိဝံသ

credit ##

Zawgyi

(ပါခ်ဳပ္ဆရာေတာ္ႀကီးမိန႔္ၾကားခ်က္)

*ဘုန္းႀကီးရဟန္းေတြကိုေဝဖန္ရင္ငရဲႀကီးတယ္။ အျပစ္ျဖစ္တယ္ဆိုတာဟုတ္ပါသလားဘုရား။လူပုဂၢိဳလ္ေတြကဘုန္းႀကီးရဟန္းေတြကို လုံးေဝ၀ဖန္ပိုင္ခြင့္မရွိဘူးဆိုတာဟုတ္ပါသလား။ေမးသင့္ေမးထိုက္တဲ့ ေမးခြန္းျဖစ္ၿပီး အေျဖကိုလည္းက်ယ္က်ယ္ျပန႔္ျပန႔္ျပန္လည္ေဆြးေႏြးေႏြးေျဖၾကားေပးမွ ေကာင္းမယ္လို႔ထင္ျမင္မိပါတယ္။

ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ဘာသာေရးနဲ႔ပတ္သက္ၿပီးေဝဖန္ေျပာဆိုရမွာကို ဗုဒၶဘာသာ၀င္အမ်ားစုဟာေၾကာက္႐ြံ႕ထိတ္လန႔္တတ္ၾကသလို ေဝဖန္သူရွိရင္ေတာင္ မိစၥာဒိ႒ိတစ္ဦးသဖြယ္ ရႈ႕ျမင္တတ္ၾကလို႔ပါ။

ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်မွန်ရင် ကေလးဘဝထဲက ငရဲကြီးလိမ့်မယ်ဆိုတဲ့ စကားနဲ႔ကြီးပျင်းလာခဲ့ရတာမို႔ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်မွန်ရင် အားလုံးနီးပါးကငရဲကြီးမွာ ေကြာက်ကြတာ ဆန်းေတာ့လဲမဆန်းပါဘူး။

ျမတ္စြာဘုရားရွင္က ဝိဘဇၨဝါဒေတာ္ရွိေပမယ့္ ရွင္ရဟန္းေတြပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘာသာ၀င္ေတြပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ္တိုင္ေဝဖန္ေရးလုပ္ရမွာကိုလည္း ေသမေလာက္ေၾကာက္ၾကသလိုအေဝဖန္ခံလိုက္ရၿပီဆိုရင္လည္း ငါ့ကို ေကာင္းေစခ်င္လို႔ အျပဳသေဘာေဝဖန္တာလား

ဂုဏ္သိကၡာ ညႇိဳးႏြမ္းေအာင္လို႔ အပ်က္သေဘာကဲ့ရဲ႕အတင္းဆို ရႈတ္ခ်ၿပီးေျပာတာလားဆိုတာကို မေဝခြဲေတာ့ပဲ`မင္းကေတာ့ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းေနလို႔လဲ!ဆိုတဲ့ စကားလုံးၾကမ္းၾကမ္းေတြနဲ႔ျပန္လည္တုန႔္ျပန္တတ္ၾကပါတယ္။

မညႇာမတာေဝဖန္ရရင္ ဒါဟာ ပညာမဲ့ျခင္းရဲ႕အစျဖစ္ၿပီး လူမိုက္ေတြရဲ႕ လကၡဏာလည္းျဖစ္ပါတယ္။ပုဗၺာ႐ုံေက်ာင္းအမႀကီး ဝိသာခါဟာ ေထရဝါဒဗုဒၶသာသနာေတာ္မွာ ေနလိုလလို ထင္ရွားေက်ာ္ၾကားပါတယ္။

ဝိသာခါေက်ာင္းအမႀကီးဟာ lရဟန္းေတာ္ေတြကိုအကိုလိုေမာင္လိုသားလိုေလးစားၾကည္ညိဳခ်စ္ခင္ျမတ္ႏိုးတတ္သူတစ္ဦးျဖစ္ၿပီး ရဟန္းေတာ္ေတြ သာသနာ့၀ႏၠိဳ အားသြန္ႀကိဳးပမ္းထမ္း႐ြက္ႏိုင္ေအာင္ အဘက္ဘက္ကလိုေလေသးမရွိေထာက္ပံ့လႈဒါန္းသူတစ္ဦးလည္းျဖစ္ပါတယ္။

ဝိသာခါေက်ာင္းအမႀကီးဟာလႈဒါန္းစရာရွိရင္လည္း လိုေသးမရွိလႈဒါန္းတတ္ၿပီး ရဟန္းေတာ္ေတြကို ဆုံးမစရာရွိရင္ ဆုံးမတတ္သလို ေဝဖန္စရာရွိရင္လည္းဘြင္းဘြင္းႀကီးအားမနာတမ္းေဝဖန္တတ္သူျဖစ္ပါတယ္။

ဝိသာခါဟာ သားသမီးေမြးမြဈေပါျမားပြီး အသက်လည်းရွည်တာေကြာင့် အလွန်မင်္ဂလာရွိေသာ သူလို႔ မြိဳ႕သူမြိဳ႕သားျမားက အသိအမွတ်ပြဳပြီး ဘာသာခြားတို႔ကအစ လက်ထပ်မင်္ဂလာစေသာကိစ္စတို႔၌ ပင့်ဖိတ်ပြီး ဦးစွာေကြွးေမွးဧည့ၿခံကာ ဤသတို႔သားနဲ႔ သတိုးသမီးသည် အရွင်မကဲ့သို႔ အသက်ရွည်စွာ အနားကင်း၍ ချမ်းသာခြင်းႏွင့် ပြည့်စုံပါစေလို႔ ဆုေတာင်းကြပါတယ်။

တစ္ေန႔မွာေတာ့ ဖိတ္ၾကားထားတဲ့ မဂၤလာေဆာင္အိမ္အေရာက္မွာ ဥဒါယီဆိုတဲ့ရဟန္းတစ္ပါးဟာ သတိုးသမီးနဲ႔အတူ အခန္းတစ္ခန္းထဲ မြာ ႏွစ္ေယာက္ထဲ စကားေျပာေနတာကို ျမင္လိုက္ရပါတယ္။

မြင်ၾလႇင်မြင်ချင်းပဲ အခန်းထဲဝင်သွားကာ `အရွင်ဘုရား မာတုဂါမနဲ႔ ႏွဈေယာက်ထဲ မဖွယ်ရာပြဳႏိုင်တဲ့နေရာမွာ စကားေပြာနေတာဟာ မသင့်ေတာ်ပါဘူး။အရွင်ဘုရားက ႐ိုး႐ိုးသားသားေပြာဆိုနေတာဆိုရင်ေတာင် လူအမ်ားက အရွင်ဘုရားတို႔႐ိုး႐ိုးသားသား ေပြာဆိုနေတယ်ဆိုတာယုံကြည်ကြမွာ မဟုတ်ပါဘူးလို႔ ေပြာဆိုဆုံးမပါတယ်။

ဥဒါယီရဟန္းဟာ ေျပာစကားနားမေထာင္တာေၾကာင့္ ဝိသာခါဟာလမ္းေပၚထြက္ၿပီးဥဒါယီကိုယ္ေတာ္ဟာမိန္းကေလးနဲ႔အတူ ဆိတ္ကြယ္ရာအရပ္မွာ ႏွစ္ေယာက္ထဲ ထိုင္စကားေျပာေနပါတယ္ဆိုၿပီး လမ္းေပၚသြားေနတဲ့ဘုန္းႀကီးရဟန္းမွန္သမွ်ကို ေလွ်ာက္ထားပါတယ္။

ရဟန္းေတြကလည္း ဘုရားကို ျပန္ေလွ်ာက္ၾကပါတယ္။ ဒီအခါမြာ ဘုရားရွင္က သိကၡာပုဒ္ပညတ္ေတာ္မူပါတယ္။ ဝိသာခါဟာ ေျပာဆိုဆုံးမေဝဖန္စရာရွိရင္ရဟန္းေတြကိုလည္း အေႂကြးမထားပဲ ေျပာဆိုဆုံးမေဝဖန္တတ္ပါတယ္။

ဘုရားရွင္လက္ေတာ္က မစၧိကာသဏ္ဏ္႑မြိဳ႕မွာ စိတၱသူႂကြယ္ဆိုတာ ရွိခဲ့ပါတယ္။ သူက ပၪၥ၀ဂၢီအပါတြင္ပါ၀င္ေသာ မဟာနာမ္ေထရ္ထံမွာ တရားနာၿပီး ေသာတာပန္တည္ခဲ့သူပါ။မဟာနာမ္ဓမၼေထရ္က သူလႈတဲ့ေက်ာင္းမွာသီတင္းမသုံးတာမို႔ သုဓမၼအမည္ရွိတဲ့ရဟန္းတစ္ပါးကို ေက်ာင္းအပ္ကာကိုးကြယ္ပါတယ္။

တစ္ေန႔ေတာ့ အဲဒီၿမိဳ႕ေလးကို အရွင္သာရိပုတၱရာမေထရ္နဲ႔ အရွင္မဟာေမာဂၢလာန္မေထရ္တို႔ဟာ ေနာက္ပါရဟန္းတစ္ေထာင္နဲ႔အတူ ေရာက္ရွိခဲ့ပါတယ္။

စိတၱသူႂကြယ္ဟာ အရွင္သာရိပုတၱရာမေထရ္ထံမွာ တရားနာၾကားၿပီး အနာဂါမ္ျဖစ္သြားပါတယ္။တစ္ရက္မွာ သူႂကြယ္က အဂၢသာ၀ကႏွစ္ပါးကို အိမ္ဆြမ္းစားႂကြဖို႔ပင့္ဖိတ္ပါတယ္။ ၿပီးမွ သုဓမၼရဟန္းကိုပင့္ဖိတ္ပါတယ္။ သုဓမၼရဟန္းဟာ သူ႔ကို ေက်ာင္းထိုင္ျဖစ္တဲ့အရင္မပင့္ဖိတ္လို႔ စိတၦိဳးကာ ျငင္းလႊတ္လိုက္ပါတယ္။

သုဓမၼရဟန္းဟာ ေနာက္ေန႔ဆြမ္းစားခ်ိန္က်ေတာ့စိတၱသူႂကြယ္အိမ္ကို သြားပါတယ္။ အိမ္ေရာက္လာတဲ့ သုဓမၼရဟန္းကို စိတၱသူႂကြယ္က ေကာင္းမြန္ခ်ိဳသာစြာနဲ႔အရွင္ဘုရား ဒီေနရာမွာ သီတင္းသုံးပါလို႔ေလွ်ာက္ထားတဲ့အခါမွာ ငါဆြမ္းစားလာတာမဟုတ္ဘူး။

လႈဖွၾယဝတၳဳတွေကို လာကြည့်တာလို႔ ေပြာပြီး ဟိုဟိုသည်သည် တဈခဏျမႇကြည့်ကာဒကာ သင့ၾလႇဳဖွၾယဝတၳဳတို႔သျည ျမားပြားပေစွ။သို႔ေသာ်ကား ႏွမ်းကႊပ်မုန႔်ကား မပါျခေဆိုပြီးစိတ္တသူကႊယ်စိတ်ဆင်းရဲေအာင် ေပြာပါတယ်။

စိတၱသူႂကြယ္တို႔မ်ိဳး႐ိုးက ႏွမ္းႂကြပ္မုန႔္သည္ေတြပါ။`အရွင္သုဓမၼ အရွင္ကား တစ္ခဏမွ်ပင္နား၍ရႈ႕ေသာ္လည္း အကုန္အစင္ ျမင္တတ္ေသာ က်ီးကန္းနဲ႔တူပါေပတယ္လို႔ စိတၱသူႂကြယ္က ျပန္ေျပာလိုက္တဲ့အခါမွာ စိတ္ဆိုးၿပီး `ဒီသူႂကြယ္ရဲ႕ ေက်ာင္းမွာ ငါေမနဘူးလို႔ ေတြးၿပီး ရာဇၿဂိဳဟ္က ဘုရားရွင္ဆီသြားပါတယ္။

မိမိကိုလာေရာက္တဲ့ သုဓမၼရဟန္းကို ဘုရားရွင္ကႏႈတ္ခြန္းဆက္စကားေျပာၾကားၿပီး ဘာေၾကာင့္ ရာဇၿဂိဳဟ္ကို ေျပာင္းေ႐ႊ႕ခဲ့တာလည္းဆိုတာကို ေမးျမန္းေတာ္မူပါတယ္။ သုဓမၼရဟန္းကလည္း ျဖစ္ေၾကာင္းကုန္စင္ ေလွ်ာက္ထားပါတယ္။

ဒီအခါမြာ ဘုရားရွင္က စိတၱသူႂကြယ္ရဲ႕အျပစ္မဟုတ္၊ သင္ရဲ႕ အျပစ္သာျဖစ္တယ္။ စိတၱသူႂကြယ္ကို သြားေတာင္းပန္ေခ်ဆိုၿပီး မိန႔္ေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။သုဓမၼရဟန္း လာေတာင္းပန္တာကို စိတၱသူႂကြယ္ကသုဓမၼရဟန္း မာနက်ေစလိုတာေၾကာင့္ ခြင့္မလႊတ္ပါဘူး။

ဒီအခါမြာ သုဓမၼရဟန္းက ဘုရားရွင္ဆီ ျပန္ၿပီး ေလွ်ာက္ထားရပါတယ္။ ဘုရားရွင္ကလည္းျပန္သြားၿပီးေတာင္းပန္ခိုင္းပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔သုံးႀကိမ္သုံးခါ သြားလိုက္ျပန္လိုက္ လုပ္ၿပီးမွ ခြင့္လႊတ္ေပးပါတယ္။ သုဓမၼရဟန္းလည္း သိပ္မၾကာခင္မွာ ရဟႏၲာျဖစ္သြားခဲ့ပါတယ္။

တစ္ခါမွာလည္းပဲ ေသာတာပန္အရိယာမ်ားျဖစ္တဲ့ေဃာသကသူေဌးႀကီးတို႔ ဦးေဆာင္ေသာေကာသမၺီၿမိဳ႕က ဒကာဒကာေမၾတဟာ အက်င့္သီလအင္မတန္စင္ၾကယ္ၾကတဲ့ရဟန္းေတာ္မ်ား အတၱမာနကို အေျခခံၿပီးျဖစ္တဲ့ စိတ္၀မ္းကြဲျပားမႈကို ျပန္လည္ညီၫြတ္ေစဖို႔အတြက္ ဝါတြင္းသုံးလပတ္လုံး ဆြမ္းေလာင္းလႈျခင္း မ႐ြိပဲ ရဟန္းေတာ္ေတြကို အၾကပ္ကိုင္ကာ ညီၫြတ္စြာေနထိုင္ၾကေအာင္ ျပဳလုပ္ခဲ့ဘူးပါတယ္။

အထက်ပါ၀တၳုတွေကို ေထာက္ဆၿပီးေတာ့ သာသနာေတာ္ႀကီး စင္ၾကယ္ေစဖို႔အတြက္ အျပဳသေဘာေဆာင္တဲ့ စိတ္ေကာင္းစိတ္ျမတ္မ်ားနဲ႔ဆိုရင္ ရဟန္းသံဃာေတြကို ေဝဖန္႐ုံမွ်မကလိုအပ္ရင္ အၾကပ္ကိုင္ၿပီးေတာင္ ဆုံးမႏိုင္တယ္ဆိုတာ လယ္ျပင္မွာ ဆင္သြားသလို ထင္ရွားလွပါတယ္။

ရဟန္းသံဃာေတြကိုေကာင္းေစလို၍ အျပဳသေဘာေဆာင္တဲ့ ေဝဖန္မႈမ်ိဳးျပဳလုပ္တာဟာ အ်ပစၼ႐ြိသလို ငရဲလဲမႀကီးပါဘူး။ဒကာဒကာမေတြအေနနဲ႔ ဤကဲ့သို႔ ေဝဖန္မႈမ်ိဳးကိုျပဳလဲျပဳလုပ္သင့္ၾကပါတယ္။ ဒါမွသာလွ်င္ သာသနာေတာ္ႀကီးဟာ စင္စင္ၾကယ္ၾကယ္နဲ႔ အဓြန႔္ရွည္တည္တန႔္ႏိုင္မွာျဖစ္ပါတယ္။

ဒုတိယရွွေကျင်သာသနာပိုင် ဘာသာဋီကာကျမ်းပြဳအေၾကာ် အဂ်ဂမဟာပဏ်ဏ္႑ိတ ေၾကးဇူးေတာ်ရွင် အမရပူရ မဟာဂန္ဓာ႐ုံဆရာေတာ်ဘုရားကြီးက ဤဝိသာခါဝတၳဳကို မွတ္ခ်က္ထား၍ ယခုကာလ၌လည်း သာသနာ သန႔်ရွင်းစေလိုေသာ သေဘာဖြင့် မေတာ်မတဲ့ ပြဳကျင့်သူျမားကို ယဉ်ေၾကးစွာ ေပြာဆိုတားမြဈႏိုင် ကဲ့ရဲ႕ရႈံ႕ချႏိုင်၏။

ထိုသို႔ ကဲ့ရဲ႕ရႈံ႕ခ်မႈေၾကာင့္ တစ္စုံတစ္ခုမွ်အျပစ္မရွိေခ်လို႔ ဘုရားဥပေဒေတာ္ႀကီးက်မ္းမွာ ေရးသားေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ရဟန္းသံဃာေတြကို ေကာင္းေစလိုတာေၾကာင့္ အျပဳသေဘာေဆာင္တဲ့ ေဝဖန္မႈျပဳလုပ္ျခင္းေၾကာင့္ အ်ပစၼ်ဖစ္သလို ငရဲလည္းမႀကီးဆိုတာသိမွတ္နားလည္ထားၾကရပါမယ္။

ယုတ္မာေသာစိတ္ေနသေဘာထားနဲ႔ အျပစ္မရွိအျပစ္ရွာၿပီး ရႈတ္ခ်ေဝဖန္တာမ်ိဳးကေတာ့ အျပစ္ရွိပါတယ္။ ငရဲႀကီးပါတယ္။

ပါေမာကၡခ်ဳပ္ဆရာေတာ္

ဘဒၵႏၲေဒါက္တာအရွင္နႏၵမာလာဘိဝံသ

credit ##