၁။ အသားဟင္း ကပ္လွ်င္ အသားတုံးကို ဖဲ့စရာမလိုေသာ တစ္ကိုက္စာ အ႐ြယ္အစားမ်ား တုံးတစ္၍ ခ်က္ျပဳတ္သင့္သည္။ (ရဟန္းသည္ အသားတုံးကို ပါးစပ္ျဖင့္ ကိုက္ဖဲ့စားေသာက္လွ်င္ အာပတ္သင့္သည္။ ဝက္ေျခေထာက္၊ ဂဏန္းဟင္း စေသာ ဟင္းလ်ာမ်ားမွာ အမ်ားေရွ႕တြင္ ဘုဥ္းေပးရန္ မသင့္ေလ်ာ္။)

၂။ င႐ုတ္သီး၊ ခ်င္း၊ ၾကက္သြန္ျဖဴ၊ ၾကက္သြန္နီ စသည္တို႔ကို အလုံးေလာက္၊ အေတာင့္လိုက္ မကပ္ဘဲ ခြဲျခမ္းစိပ္ပိုင္း၍ ကပ္ရမယ္။ (ၾကက္သြန္ျဖဴ အလုံးလိုက္သည္ အပင္ျပန္ေပါက္ႏိုင္ေသးေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။)

၃။ တို႔စရာအျဖစ္ ဟင္း႐ြက္ အစိမ္းမ်ားကို ဟင္းလ်ာအျဖစ္ စီစဥ္ထားလွ်င္ ထိုဟင္း႐ြက္ကို (ဥပမာ – နံနံပင္) အပင္လိုက္ ဟင္းပြဲမျပင္ပဲ တတ္ႏိုင္သမွ် ေသးေအာင္ ပိုင္းျဖတ္ထားသင့္သည္။ (တခ်ိဳ႕ ဟင္း႐ြက္ပင္တို႔သည္ အၫႊန႔္မွ / အကိုင္းမွ အပင္ျပန္ေပါက္ႏိုင္ေသးသည္။ ေရေႏြးစိမ္ထားလွ်င္ အေၾကာင္းမဟုတ္။)

၄။ အသီးအႏွံကို အခ်ိဳပြဲအျဖစ္ကပ္ရာတြင္ မည္သည့္ အသီးကိုမဆို အလုံးလိုက္ မထားဘဲ ခြဲစိတ္ထားသင့္သည္။ (စပ်စ္သီး၊ စေတာ္ဘယ္ရီသီးပါ မက်န္) (ဝိနည္းေလးစားၾကေသာ ဝိနယဂ႐ုက ရဟန္းေတာ္မ်ားသည္ သစ္သီးအေစ့ကို ဝါးမိ၊ စားမိလွ်င္ အာပတ္သင့္သည္ဟု ယူၾကသည္။ ထိုေၾကာင့္ တတ္ႏိုင္လွ်င္ အသီးမ်ားမွ အေစ့ထုတ္၍ ကပ္လႉ သင့္သည္။

အေစ့ဖယ္မရေသာ စေတာ္ဘယ္ရီသီးကိုမူ ဝိနည္းကံ “ကပၸိယံ ကေရာဟိ” ျပဳရမည္။)အထက္ပါ ၂ ႏွင့္ ၃ ပါ အစာအစားမ်ားကို ကပၸိယမွ အပ္စပ္ေအာင္ “ကပၸိယံ ကေရာဟိ” ျပဳေပးႏိုင္လွ်င္ ပိုေကာင္းမည္။ အမွတ္ ၄ ပါ သစ္သီးမွာ ေသးလြန္းလို႔ ခြဲဖို႔ အဆင္မေျပလွ်င္ “ကပၸိယံ ကေရာဟိ” လုပ္သင့္သည္။

၅။ အသားဟင္းကပ္ရာတြင္ တစ္ခ်ိဳ႕အသားဟင္းမွာ အမဲသားေလာ၊ ဆိတ္သားေလာ စသျဖင့္ ခြဲျခားရန္ ခက္ခဲတတ္ပါသည္။ ထိုသို႔ ရဟန္းက သံသယရွိလွ်င္ မည္သည့္အသားျဖစ္ေၾကာင္း ေလွ်ာက္ထားရမည္။ လိုအပ္လွ်င္ ဦးေအာင္ ေလွ်ာက္ထားပါ။

(ရဟန္းသည္ အသားဟင္းကို ျမင္လွ်င္ မည္သည့္ အသားမွန္း မသိပဲ၊ မစုံစမ္းပဲ မဘုဥ္းအပ္။ အာပတ္သင့္မည္။ ရဟန္းတို႔ မစားေကာင္းေသာ အသား ၁၀ မ်ိဳးကိုလည္း သိထားသင့္သည္။)

၆။ ဖားေအာက္ေတာရမ်ားႏွင့္ ယိုးဒယားရွမ္းေက်ာင္းမ်ားတြင္ ဆြမ္း/ဟင္းမ်ားကို ရဟန္းအား ကပ္ၿပီးပါက ထိုစားပြဲကို လူတို႔အား ေပးမကိုင္ ေပးမထိေတာ့ေခ်။ ထိုသို႔ မႀကိဳက္မွန္းသိလွ်င္ ဟင္းလိုက္ပြဲ ထည့္လိုပါက နီးစပ္ရာ

ရဟန္းအား ဦးစြာ ခြင့္ေတာင္းသင့္သည္။ မိမိဆႏၵအေလ်ာက္ ဟင္းခြက္ကို လွမ္းယူျခင္း မျပဳသင့္။ (လူတို႔တြင္ ကပ္ပါေနေသာ ဖုန္မႈန႔္မ်ား အစားအစာထဲ ဝင္သြားလွ်င္ အကပ္ပ်က္သည္ဟု ယူဆေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။)

၇။ ဟင္းပြဲလိုက္ေသာ (ဟင္းလိုက္ပြဲထည့္ေသာ) သူမ်ားသည္ ဟင္းပြဲထပ္ထည့္လိုလွ်င္ ရဟန္းမ်ားကို ေမးျမန္းမေနပဲ အလိုက္တသိ ထည့္ေပးရမည္။ (ေမးျမန္း၍ အကယ္၍ ရဟန္းက ျငင္းဆိုမိလွ်င္ တျခားအစာအစားမ်ား ထပ္ေတာင္းရန္ မျဖစ္ႏိုင္ေပ။ ျငင္းၿပီးေနာက္မွ ထပ္ထည့္ခိုင္းေသာ အစာကို စားမ်ိဳမိလွ်င္ အာပတ္သင့္၏။)

၈။ ဆြမ္းထမင္း လိုက္ပြဲကို ဒကာတစ္ေယာက္မွ လိုက္ထည့္ေပးျခင္းထက္ လိုက္ပြဲဇလုံအား ရဟန္း၏ အနားတြင္ ခ်ထားေပးျခင္းက ပိုသင့္ေလ်ာ္မည္။ သူအလိုရွိလွ်င္ သူ႔ဖာသာ ထည့္လိမ့္မည္။ သို႔မဟုတ္ ထည့္ေပးဖို႔ ေတာင္းဆိုလိမ့္မယ္။

၉။ ဆြမ္း/ဟင္းပြဲလိုက္သူသည္ ဆြမ္း/ဟင္း ထပ္ထည့္ရန္ အတင္းေတာင္းဆိုျခင္း မျပဳသင့္။ ရဟန္း၏ အမူအရာကို ပါးနပ္စြာ အကဲခတ္တတ္ရမည္။ ရဟန္းတို႔မွာ ဆြမ္းပြဲ၌ ထိုင္ေနစဥ္ မျငင္းမိေအာင္ သတိထားရသည္။ (အထက္ပါ အေၾကာင္းအရင္း)

၁၀။ ဟင္းပြဲလိုက္ေသာသူသည္ မိမိကိုင္ထားေသာ ဟင္းကို ရဟန္းတစ္ပါးပါးအား ကပ္ၿပီး၊ မၿပီး သတိျပဳရမည္။ စားဖိုေခ်ာင္မွ အသစ္ယူလာေသာ ဟင္းျဖစ္ပါက နီးစပ္ရာ ရဟန္းတစ္ပါးပါးအား အျမန္ဆုံး ကပ္လိုက္ပါ။ လိုက္ပြဲထည့္ရာတြင္လည္း “ကပ္ၿပီးသားပါဘုရား” ဟု သံသယကင္းရွင္းေစရန္ အလိုက္တသိ ေလွ်ာက္ထားသင့္သည္။

၁၁။ မုန႔္ဟင္းခါး၊ ေခါက္ဆြဲေၾကာ္၊ အုန္းႏို႔ေခါက္ဆြဲ စသည့္ အမွ်င္ရွည္ပါေသာ ေခါက္ဆြဲဖက္မ်ားကို အရွည္အတိုင္း မထားဘဲ ခပ္တိုတို ညႇပ္ၿပီးမွ ဘုဥ္းေပးရန္ ကပ္သင့္သည္။ (တစြတ္စြတ္ တပ်ပ္ပ်ပ္ အသံျမည္ေအာင္ မစားအပ္။)

၁၂။ ဆြမ္းဘုဥ္းေနစဥ္ ရဟန္းတို႔၏ အ႐ိုး၊ အမႈိက္၊ ဝါးဖတ္ စသည့္ အညစ္အေၾကးမ်ားကို စြန႔္ပစ္ႏိုင္ရန္ သီးသန႔္ အ႐ိုးပန္းကန္/ အမႈိက္ျခင္း ထားေပးရမည္။ (ရဟန္းမွာ အ႐ိုးမ်ား၊ ဝါးဖတ္မ်ားကို မိမိစားသုံးေသာ ပန္းကန္ထဲ ထည့္လွ်င္ အာပတ္သင့္မည္။)

၁၃။ ဆြမ္းဟင္း အဆင္သင့္ျပင္ၿပီး၍ ရဟန္းတို႔အား ဆြမ္းကပ္ၿပီးလွ်င္ ေဝယ်ာဝစၥ ျပဳလုပ္ေပးမည့္ သူမွအပ က်န္သူမ်ား တျခားလြတ္လပ္ေသာ တစ္ေနရာတြင္ သြားေနသင့္သည္။ မိမိလႉ ေသာဆြမ္း ဘုဥ္းေပးေနသည္ကို ၾကည္ညိဳလိုလွ်င္လည္း ခပ္လွမ္းလွမ္းမွသာ ၾကည္ညိဳသင့္သည္။ ရဟန္းတို႔ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ဘုဥ္းေပးပါေစ။

၁၄။ တခ်ိဳ႕ ဒကာမမ်ားသည္ မိမိခ်က္လာေသာ ဟင္းျဖစ္၍ အားရပါးရ အားေပးေစခ်င္ၾကသည္။ ရဟန္းက မထိမတို႔လွ်င္ အားမရပဲ ဒကာမကိုယ္တိုင္ ရဟန္း၏ ပန္းကန္းထဲသို႔ အတင္း လိုက္ထည့္ေပးတတ္ၾက၏။

ရဟန္းမွာ ျငင္းမိလွ်င္လည္း အာပတ္သင့္ႏိုင္စရာ အေၾကာင္းျဖစ္ေန၍ မိမိ မႏွစ္ၿမိဳ႕ေသာ္လည္း လက္ခံလိုက္ရသည္မ်ား ရွိတတ္သည္။ ထိုေၾကာင့္ ရဟန္း၏ ပန္းကန္ထဲသို႔ အတင္းအဓမၼ ထည့္ေပးျခင္းမ်ား မျပဳမိဖို႔ ဆင္ျခင္သင့္သည္။

၁၅။ ဆြမ္းဓုတင္ (၅) မ်ိဳး ေဆာင္ေသာ ရဟန္းမ်ား ရွိတတ္ေသာေၾကာင့္ ဆြမ္းဓုတင္ ငါးမ်ိဳးအေၾကာင္းလည္း သိထားသင့္သည္။ မသိလွ်င္လည္း မိမိဆႏၵအေလ်ာက္ အတင္းအၾကပ္ ေတာင္းဆိုျခင္းမ်ိဳး မျပဳမိေအာင္ သတိျပဳရမည္။ အကင္းပါးဖို႔ လိုအပ္ပါသည္။

၁၆။ ဆြမ္းစားခ်ိန္ က်ေရာက္၍ ဆြမ္းစားေက်ာင္းဝင္ရန္ ရဟန္းအား ပင့္ဖိတ္ေသာအခါ “ထမင္းသြားစားရေအာင္”၊ “ထမင္းစားႂကြပါ” စသည့္ လူဝတ္ေၾကာင္တို႔အတြက္ သုံးေသာ ေဝါဟာရျဖင့္ ပင့္ဖိတ္ျခင္း မျပဳရ။ “ဆြမ္းဘုဥ္းဖို႔ ႂကြပါ” စသည့္ ရဟန္းအသုံးအႏႈန္းျဖင့္သာ ပင့္ဖိတ္သင့္သည္။

၁၇။ ဆြမ္းခံစားေသာ ရဟန္းအိုမ်ားတြင္ အမ်ားဆုံး ေတြ႕ရေသာ ေရာဂါေဝဒနာမ်ားမွာ အသည္းအဆီဖုံးႏွင့္ အသည္းကင္ဆာတို႔ ျဖစ္သည္။ ျမန္မာတို႔ ႐ိုးရာဓေလ့အရ ဟင္းခ်က္လွ်င္ ဆီ႐ႊဲေနမွ၊ ဆီနစ္ေနမွ

ဟင္းေကာင္းသည္ဟု ယုံၾကည္ၾကသည္။ ဟင္းမွာ ဆီမပါလွ်င္ မ်က္ႏွာမလွဟု ယူဆၾကသည္။ ထိုေၾကာင့္ ဘာဟင္းခ်က္ခ်က္ ဆီကို နင့္ေနေအာင္ သုံးၾကသည္။ အရည္ေသာက္ဟင္းရည္ပင္လွ်င္ ဆီတဝင္းဝင္းႏွင့္ ျဖစ္ေနတတ္သည္။

သပိတ္ထဲ၊ ပန္းကန္ထဲ နစ္ေနေအာင္ ရွိေနေသာ ထိုဆီမ်ားသည္ ရဟန္းတို႔အား တိတ္တိတ္ပုန္း သတ္ဖ်က္ေနေသာ လက္နက္မ်ား ျဖစ္ေပသည္။ ထိုေၾကာင့္ ဒကာမမ်ား ဆြမ္းေလာင္း၊ ဆြမ္းကပ္လွ်င္ ဟင္းထဲ ဆီကို ေတာ္သင့္႐ုံသာ

အသုံးျပဳသင့္သည္။ ဆြမ္းေလာင္းမည္ဆိုလွ်င္ ဟင္းထဲမွ ဆီမ်ား လုံးဝ ဖယ္ရွားၿပီးမွ ေလာင္းသင့္သည္။ ထိုသို႔မဟုတ္လွ်င္ သပိတ္၏ ေအာက္ေျခ သုံးပုံတစ္ပုံတြင္ ဆီမ်ား အိုင္ထြန္းေနေတာ့မည္။

၁၈။ ျမတ္စြာဘုရား လက္ထက္ေတာ္အခါက ေနအိမ္၌ ဆြမ္းကပ္လွ်င္ ရဟန္းတစ္ပါး စားပြဲတစ္လုံးက်စီျဖင့္ ဆြမ္းကပ္လႉ ေၾကာင္း မွတ္သားရသည္။ တခ်ိဳ႕ ႏိုင္ငံျခားမွ ေထရဝါဒ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမ်ားတြင္လည္း

ရဟန္းတစ္ပါးစီအတြက္ ဟင္းခြက္တစ္စုံစီ သီးသန႔္ ကပ္လႉ ေၾကာင္း ႀကဳံႀကိဳက္ဖူးသည္။ သို႔ေသာ္ ျမန္မာႏိုင္ငံ၌ ရဟန္းသံဃာ မ်ားျပား၍ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ ထိုသို႔ မလုပ္ႏိုင္ၾကေတာ့ပါ။ ျဖစ္ႏိုင္လွ်င္ အရည္ေသာက္ဟင္းကို

တစ္ပါးတစ္ခြက္ စီစဥ္ေပးႏိုင္လွ်င္ ေကာင္းမည္။ (စားခြက္တစ္ခြက္တည္း ရဟန္းတစ္ပါးႏွင့္အထက္ အတူတူ စားလွ်င္ အာပတ္သင့္သည္။) အသစ္လာခ်ေသာ အစားအစာကို ရဟန္းမွ “ေတာ္ၿပီ”၊ “မလိုဘူး”၊ “မထည့္နဲ႔” စသျဖင့္ တားျမစ္ၿပီးလွ်င္ ေနာက္ထပ္

လာခ်ေသာ မည္သည့္ အစားအစာကိုမွ် မသုံးေဆာင္အပ္ေတာ့ေပ။ မတားျမစ္ခင္က ရွိႏွင့္ၿပီးေသာ အစားအစာကိုမူ စားေကာင္းေသး၏။ အကယ္၍ တားျမစ္ၿပီး အသစ္ေရာက္လာေသာ အစားအစာကို စားမ်ိဳမိလွ်င္ အလုတ္တိုင္း အာပတ္သင့္၏။ ဝိနည္းအေခၚ

ပဝါရိတ္သင့္သည္ဟု သုံးသည္။ ထိုေၾကာင့္ ရဟန္းတို႔မွာ တားျမစ္လိုလွ်င္ ပရိယာယ္တစ္မ်ိဳးျဖင့္ “ျပည့္စုံၿပီ” ဟု ေျပာေလ့ရွိၾကသည္။ ျပည့္စုံၿပီဟု ေျပာလာလွ်င္ အလိုက္သိစြာျဖင့္ အတင္းအဓမၼ ထပ္ထည့္ရန္ မေတာင္းဆိုသင့္။

အသားဟင္းမ်ားကို ပါးစပ္ျဖင့္ ကိုက္ဖဲ့စားသုံးမွသာ အာပတ္သင့္ပါသည္။ လက္ျဖင့္ ဖဲ့ယူစားသုံးလွ်င္ အျပစ္မရွိပါ။ သို႔ေသာ္ အခ်ိန္ၾကာျခင္း၊ လက္ဝင္ျခင္းမ်ားေၾကာင့္ ဖဲ့ရခက္၊ ႏႊာရခက္ေသာ အသားဟင္းမ်ိဳး ေရွာင္သင့္ပါသည္။ ငါးဟင္းကဲ့သို႔ ဖဲ့ရလြယ္ေသာ အသားမ်ား ျဖစ္ပါက အတုံးႀကီးလည္း ျပႆနာ မရွိေပ။

ဝိနည္းစည္းကမ္း သိပ္မ်ားတာ မွတ္ဖို႔ မလြယ္ဘူးလို႔ ေတြးၾကလိမ့္မည္။ အႏွစ္ခ်ဳပ္ရလွ်င္ ဒကာဒကာမမ်ားအေနျဖင့္ ဝိနည္းအကုန္ သိဖို႔မလို အလိုက္သိဖို႔သာ အေရးႀကီးပါေၾကာင္း …

က်န္ေနေသးေသာ ဝိနည္းဆိုင္ရာ မွတ္ဖြယ္မ်ား ေခါင္းထဲေပၚလာလွ်င္ ထပ္ျဖည့္ေပးပါမည္။
𝐂𝐫𝐞𝐝𝐢𝐭 တရားဓမၼေရးရာ & 𝐩𝐡𝐨𝐭𝐨..